بررسی بخشش‌درمانی بر کنترل درونی و بیرونی خشم پسران نوجوان کانون اصلاح و تربیت شهر تهران

نویسندگان

چکیده

چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی بخشش‌درمانی بر کنترل درونی و بیرونی خشم پسران نوجوان کانون اصلاح و تربیت شهر تهران صورت گرفت. روش تحقیق شبه آزمایشی بود و از طرح دو گروهی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه‌ی آماری این پژوهش شامل کلیه‌ی نوجوانان پسر کانون اصلاح و تربیت شهر تهران در سال 1391 بود. روش نمونه‌گیری به‌صورت تصادفی و حجم نمونه شامل
30 نفر از پسران کانون اصلاح و تربیت انتخاب شد و در دو گروه آزمایش و کنترل جای گرفتند. آزمودنی‌های گروه آزمایش، 10 جلسه تحت آموزش بخشش‌درمانی قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‌ای را دریافت نکرد. ابزار به‌کار رفته شامل فهرست خشم حالت- صفت اسپیلبرگر برای خشم و پرسش‌نامه‌ی انگیزه‌های بین فردی مرتبط با آسیب بود که بر روی تمام افراد نمونه به‌عنوان پیش‌آزمون و پس‌آزمون اجرا شد. داده‌های به‌دست آمده با استفاده از روش تحلیل واریانس چند متغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
نتایج حاصل از تحلیل آماری این پژوهش بیان می‌کند که درمان آموزش بخشش براساس الگوی فرایندی انرایت بر افزایش کنترل خشم افراد تأثیر داشته است. این تأثیر هم کنترل برون‌ریزی خشم و هم کنترل درون‌ریزی خشم را افزایش داده است. هم‌چنین نتایج حاصله نشان داد که آموزش بخشش، سبب کاهش شاخص کلی پرخاشگری و افزایش بخشش بین فردی گروه، آزمایش شده است. اما در مورد برون‌ریزی و درون‌ریزی خشم، نتایج حاصله حاکی از آن است که آموزش بخشش نتوانسته است تفاوت معناداری را در این زمینه بین دو گروه آزمایش و کنترل ایجاد کند.
آموزش بخشش سبب کاهش رفتارهای پرخاشگرانه شده و همدلی و بخشش را افزایش می‌دهد. بخشش به‌عنوان مداخله‌ی درمانی باعث کاهش خصومت، پرخاشگری، رفتارهای انتقام‌جویانه در هر دو سوی حادثه یعنی هم در قربانی و هم در پرخاشگر می‌شود.

کلیدواژه‌ها