راهبرد افتراقی پیشگیری امنیت مدار از بزهکاری

چکیده

پیشگیری از وقوع بزهکاری در راستای تأمین امنیت، اولین دغدغه دولت‌ها است. البته اینکه آیا هدف غایی پیشگیری از بزهکاری، تأمین امنیت دولت (حکومت) است یا امنیت شهروندان، خود مقوله دیگری است؛ لیکن مبرهن است که با توجه به همبستگی دو سویه امنیت دولت و شهروندان، پیشگیری از بزهکاری به مثابه یک تیری می‌ماند که دو نشان آن، تأمین امنیت دولت و شهروندان است. به بیان دیگر تأمین امنیت شهروندان، بهانه مناسب و لایه پنهانی به عنوان تأمین امنیت دولت به شمار می‌رود و هر جا که سخن از تامین امنیت دولت باشد، ممکن است حقوق مدنی، اجتماعی و آزادی‌های بزهکاران تحت الشعاع قرار گیرد. از همین رو است که دولت‌ها در دهه‌های اخیر به قامت پیشگیری از بزهکاری، جامه‌ای از جنس امنیت‌مداری را پوشانیده‌ و در نتیجه مولفه‌هایی همچون کرامت انسانی، حضور جامه مدنی و نهادهای اجتماعی و توجه به حقوق اولیه و آزادی‌های فردی بزهکار تا حدود زیادی از فرایند پیشگیری از بزهکاری رخت بربسته است. در نتیجه میراث نامیمون پیشگیری از بزهکاری در عصر حاضر، کنترل بزهکاری مزمن با ساز و کارهای طرد و توان‌گیری بزهکار (از طریق اعدام، حبس ابد و یا طولانی مدت) و برخورد تبعیض آمیز در اجرای پیشگیری وضعی از بزهکاری شده است. یافته‌های این پژوهش حاکی از امنیت مدار شدن پیشگیری از بزهکاری می‌باشد. پیشگیری امنیت مداری که حدوث آن علیرغم منافات با حقوق و آزادی‌های فردی بزهکار، با اسناد بین المللی مدافغ حقوق بشر هم در تعارض است

کلیدواژه‌ها